દીકરી 

કાલે રાતે આ શબ્દ અેક વડીલ પોતાની દિકરી ને કહી રહયા હતા..વાત અેવી થય કે દિકરી ને ગરબા રમવા માં રાતે થોડું મોડું થય ગયું …અે વડીલ દિકરી ને લેવા આવ્યા હતા…અેમનુ પેહલુ જ વાક્ય આજ હતું …
“”પોરી (છોકરી) ની જાત થય ને આટલી રાતે બહાર રેહવાનુ ની શોભે..””
જોયું તો લાગ્યું કે વડીલ ને દિકરી ની ચિંતા જરૂર હતી પણ ……..પણ સાથે સાથે બિક હતી સમાજ ની…. મને અે હજું પણ નથી સમજાયુ કે અેક છોકરી રાતે થોડું મોડે સુધી ….ગરબા રમે તો ખોટું શું છે?????

નવરાત્રી ના નવ દિવસ તો આખું દેશ ગરબે ઝૂમતૂ હોય….અરે વિશ્વમાં પણ કેટલાય દેશો મા આ તહેવાર ધામધૂમથી ઉજવવામાં આવે છે…..તો તેમા સમાજ ની બિક કેવી???? આ તો આરાધના કેહવાય…….

કદાચ અેમને દિકરી ના રાત્રે મોડે સૂધી ગરબા રમવા મા કોઇ વાધો ના હતો……પણ વડીલ ને અહી સમાજ ની બિક વધારે હતી….અેવુ લાગ્યું …..
આ બિક નું પણ કારણ છે ….અને અે છે સમાજ નું આ વિચિત્ર વલણ…. છોકરીઓ અે રાત્રે મોડે સુધી બહાર ના રોકાવાનુ….આવા કપડા નઇ પેહરવાના….આમ ના કરાય તેમ ના કરાય……

હા માન્યું કે દિકરી ની સુરક્ષા મહત્વની છે …..અને અે સાચું પણ છે….પણ શુ …દિકરી ને બંધન મા રાખીને જ અેને સુરક્ષિત કરી શકાય ???????? અેના કરતા તમારી સમાજ મા જે લોકો દિકરી ને લાછંન લગાવે છે અેમને સુધારો ……અેમને બંધન મા રાખીને પણ દિકરી ને સુરક્ષા આપી શકાય …….દિકરી અે તો પતગિંયૂ કેહવાય જો અેને પકડી ને બંધન મા રાખશો તો અે તમારા હાથ તો રેહશે જ પણ જતા જતા પોતાનાં રંગ ની સાથે સાથે પોતાનું અસ્તિત્વ પણ છોડી દેશે…

દિકરી પર રોકટોક લગાવવા કરતા …દિકરી પોતે જ પોતાની રક્ષા કરવા સક્ષમ બને અેવા પ્રયત્નો કરવા જોઇઅે…..

આજે લોકો દિકરી ને સુરક્ષિત કરવા કરતા દિકરી ને જ બંધન માં રાખી મુકે છે…પણ દિકરી ના સપના અેની ઈચ્છા અો નું શું ???? અેને સપના જોવા નો કોઈ જ હક્ક નથી ????? .અેક વડીલ સાથે આજ વાત પર થોડો વિવાદ થયો…”વિવાદ” કદાચ ખોટો શબ્દ કહી શકાય ..કારણ કે વડીલ પોતાની રીતે સાચા જ હતા …

અેમના કેહવાનો મતલબ પોતાની દિકરી ને સુરક્ષા આપવાનો હતો પણ દિકરી ની આઝાદી છીનવી ને….અેમના મતે દિકરી ની સુરક્ષા આજ રીતે થઈ શકે …મને સાચે જ લાગ્યું કે શું દિકરી ને પોતાની આઝાદી અને સુરક્ષા અેક સાથે ના મળી શકે ????????

આજે લોકો દિકરી ને સુરક્ષિત કરવા કરતા દિકરી ને જ બંધન માં રાખી મુકે છે..જેથી અે સુરક્ષિત્ રહે અેને કોઈ દાગ ના લાગે…..પણ દિકરી ના સપના અેની ઈચ્છા અો નું શું ???? અેને સપના જોવા નો કોઈ જ હક્ક નથી ????? લોકો શું કામ સુરક્ષા ના નામ પર દિકરી ના ભવિષ્ય સાથે રમત રમતા હોય છે……..

કોઇ છોકરી ની છેડતી થાય…કોઇ છોકરી પર બળાત્કાર થાય તો પણ અે છોકરી ની જ ભૂલ દેખાય …..અેના કપડા થી તો અેના કેરેક્ટર નું પણ અનુમાન લગાવી લે છે…..પણ અે લોકો ને કેમ સમજાવીઅે કે …ભાઇ અ‍ાજકાલ તો ૩’૬’૧૨ વર્ષ ની છોકરીઓ પણ સુરક્ષિત નથી…આજ ના સમય નાં રાવણ ને તો કોઇ નોજ ડર નથી ….કપડા ને બળાત્કાર થવાનું કારણ બતાવવા વાળા મહાનુભાવો ને અેક જ સવાલ….

૩ વર્ષ ની છોકરી ને કેવી રિતે સાડી પેહરાવીઅે????? અેને કઇ રીતે સમજાવીઅે કે બળાત્કાર અેટલે શું ?????

Advertisements

મેરી માં 

મારીપાસે પણ એક વ્હાલી મા છે!

ના, ના, ના, ના ના અને ના જ. મેં કહ્યું ને પપ્પા મારે નવી મમ્મી ન જોઈએ. તમારે પત્ની લાવવી હોય તો લાવી શકો છો. પણ હા, એ પણ સાંભળી લો કે, હું એને ક્યારેક મા તરીકે નહિ જ સ્વીકારું!. કેમકે મારે માની જરૂર છે પણ મારી માની, નવીમાની બિલકુલ નહી. શું તમે મને મારી જ મમ્મીને લાવી આપશો. એ શક્ય છે? મારે કદી નવી મા ના જોઈએ એટલે ના જ જોઈએ. યુવાનીમા પ્રવેશી ચૂકેલીપલકેનું આટલું બોલતાં બોલતાં જ ગુસ્સાથી મો લાલ લાલ થઈ ગયું. આટલું બોલી ઉદાસ મને પગ પછાડતી પછાડતી એનાંરૂમમાંજાય છે.

રવિની મૂઝવણ હવે વધવા લાગી. રવિની સામે એક તરફ એનાં જીવનનો ઉગતો સૂરજ છે તો બીજી તરફ પલક છે. જે નવી મા આવવાથી એનો સૂર્ય આથમી જશે. એનું જીવન અંધકાર બની જશે એવું વિચારે છે. હવે આ યુવાનીમાં પહોચેલી દીકરીને કઈ રીતે સમજાવવી. રવીના મો પરવ્યથાનોએક અંધકાર ઘેરાયો. કેટલાંય નોખા નોખા વિચારોના વમળો રચાતાં રહ્યા મનમાં ને મનમાં. આખી રાત પડખાં ફેરવ્યા કર્યા. એક તરફ પલકની જિદ્દ તો બીજી તરફ રવિની એકલતા. પલક તો સાસરે જતી રહશે. આ આલીશાન ઘરમાં હું એકલો જ!

પલકજ્યારે અગિયાર વર્ષની હતી ત્યારે તેની‘મા’નીલમનુંકેન્સર જેવી ભયંકર બિમારીના કારણેથયું હતું. અનેન ઈચ્છવા છતાં પણ નીલમને આ દુનિયામાંથી વિદાય આપવીપડી હતી.જ્યારેનીલમ અંતિમ શ્વાસ ગણી રહી હતી ત્યારે રવીએ એને વચન આપેલ, કેએપલકનો બાપ અને એ જ પલકની મા બની એનો ઉછેર કરશે અને સાચે જ રવીએ પલકનોઉછેર કરવામાં ક્યાય કચાશ રાખીન હતી.

પણ, હવે રવિને એકલતાં ખૂચે છે. એની એકલતાનું દર્દ કેવું હોય એ પલકને કેમસમજાવે? નાની હોત તો એને રમકડાં પણ આપી મનાવી શકાય! પણ આ તો યંગ છે આને મારે કેમ સમજાવવી કે,‘મારે પણ જીવન જીવવા માટેકોઈની હૂંફ જોઈએ છે. હું ક્યા સુધી આમ એક્લોને એકલો જિદગી જીવ્યા કરીશ. મારે પણ એવું વ્યક્તિ જોઈએ છે જે મને સમજી સમજી શકે, મને પ્રેમ કરે, હું પણ કોઈ માટે જીવન જીવતો હોય એવો મારે પણ અહેસાસ કરવો છે’.

આપલકના મનમાં આ પહાડ જેવો મોટો અડીખમશબ્દોઆવ્યાં જ ક્યાંથી? નવી મા, સાવકી મા, પારકી મા.શું આ નવી માનું પાત્ર એટલું બધું આ સમાજમાં વગોવાઈ ચૂક્યુંહશે?

હજી રવિના મનમાં વિચારો ચાલુ જ હતાં ત્યાં જ સીમાનો કોલ આવ્યો.
‘હેલ્લો….રવિ’.
‘હા,બોલસીમા’
‘કેમ આજે અવાજ ઉદાસછે? શું થયું? તમારા બોલવામાં આજે મનનાં સૂર કેમ મળતાં નથી?’
‘સીમા આ પલકના હિસાબે. એકોઈ કાલે માનવા તૈયાર નથી’
‘અરે! આટલી નાની વાતમાં તું કેમ ચિંતા કરેછે.? હું છું ને એની મા. એને સંભાળી લઈશ!.રવિ જેમ ખીલેલાં ફૂલોની નજીક જઈએ તો જ એની સુગંધને પામી શકીએ, માણી શકીએ! જેમઅંધકારમાં જતાં શરૂઆતમાં થોડો ડર લાગે પછી જ અંધકારમાં રહી ને પણપ્રકાશને પામી શકાય છે. એમ હજી એને જીવનમાં રણ જોયુંજછેકયા ? એજ્યારે રણ જોશેપછી જ એને સૂકાંઝાડનું પણ મૂલ્યસમજાશે.’
‘ મનેખબર છે પણ મારી પલક નહિ જ સમજે ! એ પણ હું જાણું છું’
‘અત્યારે તું આરામથીસુઈજા. હું એને હેન્ડલ કરી લઇશ. ઓ.કે’
‘ઓ.કે. ગુડનાઈટ……લવ યુ, મિસ યુ…’
‘ગુડનાઈટ….. લવયુ ટૂ…….એન્ડ ઓલ્સો મિસ યુ…..ટેક કેર…..બાય’
‘બાય’

સીમા કોલેજમાં લેકચરર હતી. એ સરળતાથી કોઈનાં પણ દિલ જીતવા સક્ષમ હતી. તેને પોતાની કીર્તિ ખ્યાતિ ને કેમ પ્રસરાવવી એ પણ આવડતું હતું.

યુવાન વયે પહોચેલી પલકનાહૃદયમાંપ્રેમ રૂપી પ્રકાશ કેમ પાથરવો તે સારી રીતે જાણતી હતી. તે રવિને અનહદ પ્રેમ કરે છે. રવિને ક્યારેય દુઃખી ણ જોઈ શકે. રવિ ત્યારે જ ખુશ રહી શકે છે જ્યારે પલક હેપી હોય.
‘એવું તો હું શું કરું કે મારાથી સૌથી વધારે પલકને સંતોષ થાય ?’, હજી વિચાર મગજમાં એક સેકન્ડ મતિ પણ અટક્યો નથી ત્યાં જ સીમાને બીજો વિચાર આવતા એને તરત જ એ વિચારનો અમલ કર્યો. એણે તરત જ પોતાની બેગ પેક કરી અને રવીના ઘરે કહ્યા વગર હંમેશ માટે રહેવાં પહોંચી ગઈ.

ડોર બેલ વાગી એટલે પલકે જ ઘરનું બારણું ઊઘડ્યું જોયું તો સામે સીમા ઉભી હતી. પલકતો આશ્ચર્ય ચકિતથઈ પહોળીનેસ્થિરઆંખો વડેસીમાનેજોઈજરહી. થોડીવારમાટેતોપલકકશુંબોલીજ નહિ. સીમા ઘરમાં પ્રવેશી ત્યાં જ પલકે કહ્યું, ‘તમે મારા ડેડીની વાઈફ બની શકો છો. પણ મારી મોમ નહિ બનવાનો પ્રયત્ન ક્યારેય નહિ કરતાં હું મારી મોમ નું સ્થાન અન્યને કદી નહિ આપી શકું., યુઅન્ડરસ્ટૂડ?’

સીમા એકપણ શબ્દ બોલ્યા વગર પ્રેમથી હળવું સ્મિત આપીને રવિને મળવા રવિના રૂમ તરફજાય છે.
‘રવિ………રવિ જો હું હંમેશ માટે તારી બનવા આવી ગઈ, હું હંમેશ માટે તારી જોડે રહેવા આવી ગઈ’
પણ રવિ તરફથી કોઈ જ પ્રત્યુતર ણ મળતાં સીમા એની નજીક જાય છે. રવિને હલાવે છે. એનું શરીર નિશ્ચેતન અવસ્થામાં બેભાન હાલતમાંજોઈ સીમાં તો ખૂબ ગભરાઈ જાય છે. એણેમોટેથી પલકને બૂમ મારી, પલક…….બેટા પલક……………જલ્દી આવ.

આ સાંભળી પલક દોડતી દોડતી રૂમમાં આવે છે. એના ડેડીની હાલત જોઈ પલક તો એકદમ ગભરાઈ જાય છે. રડવા લાગે છે. ત્યારે સીમાએ એને પ્રેમથી આશ્વાસન આપતા બોલી , બેટા પલક તુ ચિંતા નહિ કર તારા ડેડીને કશું જ ધીરેથી રવીના ફેસ પર પાણી છાંટવા લાગી. ત્યાં જ રવિનાં હાથ પગમાં ચેતન આવ્યું. અને પલક ……બેટા……પલક તું નહિ થાય. તુંજલ્દી ડો.ને ફોન કરીને બોલાવ. અને હા ,મને જલ્દી બામ હોય તો આપ.
પલકે પહેલાં બામ લાવીને આપ્યો પછી ડો. ને કોલ કર્યો. સીમાએ રવીના પગના તળિયે છાતીમાં બામ લગાવવા લાગી.

‘સીમાનેપોતાનાં ડેડીની આટલી કેર લેતાંપલકની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.પણ તે કશું બોલી નહિ.
‘ડો. આવે છે?’
‘હા’
પલક તું ફ્રેસ થઈ જા હું રવિ પાસે છું, હજી સીમાનું વાક્ય અધૂરું જ હતું ત્યાં જ રવિનીઆંખ ખૂલે છે અને ત્યાં જ ડો. પણ આવી જાય છે.
સીમા: ગુડ મોર્નિંગ ડો.
ડોક્ટર: વેરી ગુડ મોર્નિંગ, વોટ હેપન? વાય ડૂ યુ કોલ મી હિઅર ?
સીમા: રવિની તબિયત ખુબ ખરાબ હતી. સવારે તો તે બેહોશ હાલતમાં હતાં. આઈ થીંક હીકેન નોટ બ્રીધ ફ્રીલિ સીન્સ લાસ્ટ નાઈટ.
ડોક્ટર: ઓહ! આઈ સી! લેટ મી ફર્સ્ટ અગ્ઝેમિન યુ.
સીમા: વોટ્સધી ટ્રબલ ડોક્ટર?
ડોક્ટર: આઈ ફાઈન્ડ ન્થીનગ્સ સીરિયસ.
સીમા: હાશ…..! કેન આઈ ટેક હીઝ યુઝુઅલ ડાએટ ?
ડોક્ટર જોડે સીમાને ઇંગ્લીશમાં વાત કરતાં જોઈ અને એના ડેડીની આટલી બધી ચિંતા કરતાં જોઇને પલક થોડીવાર માટે સીમાથી આકર્ષિત થઈ ગઈ.

પલક બધું ભૂલીને તેનાં ડેડીની ખૂશી માટે એણે બહારથી સીમાનો સ્વીકાર કરી લીધો.પણ મનથી તો નહિ જ!
સીમના આવવાથી ધીરે ધીરેરવિનુંમકાન ઘર બનાવા લાગ્યું. સૂકાયેલ તુલસીનો છોડ લીલોછમ થઈ ડોલી રહ્યો હતો. રોજઆવતા ટીફીનની જગ્યાએ રસોડામાંથી જ નીતનવી રસોઈની સોડમ આવવાં લાગી. પણ સીમાને આ બધું ગમતું નહિ. હવે એને જેલનાં કેદી જેવી જિંદગી પોતાના જ ઘરમાં રહીને જીવતી હોય એવી ગૂંગળામણઅનુભવતી.
સીમા એ જોયું કે કોલેજનો ટાઈમ પત્યા બાદ પણ ઘરે આવી નથી તો તેણેપલકને કોલ કરવાનું વિચાર્યું,

“ હેલ્લો પલક, તું કેમ હજી સુધી ઘરે નથી પહોચી? બેટા તું ક્યા છે?”
“ તમે મારા મમ્મી નથી, ઓકે. મારી લાઈફમાં હજીસુધી મને કોઈએ પ્રશ્નો પૂછ્યા નથી એ આજ પછી યાદ રાખશો તો સારું રહેશે.” આટલું બોલી પલકે ફોન કાપી નાખ્યો.
“ કશોવાંધો નહિ. હજી એને દુનિયા ક્યા જોઈ છે. હુંશું કામ ખોટું લગાડું? કોઈ મા એનીપોતાનીદીકરીથી થોડી નારાજ થાય ?” આવું વિચારી સીમાએ મન મનાવી લીધું.

આમ ને આમ થોડાં દિવસો વીત્યા પણ પલકે સીમાને હજી સુધી મનથી સ્વીકારી નહિ. આ વાત સીમા રવિને કહીને એની ચિંતામાં વધારો કરવા માંગતી ન હતી. એથી એ ચૂપચાપ એક બેસ્ટ મા બનવાના પ્રયત્નો કર્યે જતી.

એક દિવસ પલક એનો મોબાઈલ ઘરે ભૂલી ગઈ. સતત કોલ આવતા હોવાથી ન ઉપાડવા છતાં સીમાને કોલ ઉપાડવો પડ્યો. હજી સીમા કશું બોલે એ પહેલાં જ સામેથી કોઈ બોલ્યું,

“ મેં તને કહ્યું એ મુજબ હજી મારા બેન્ક એકાઉન્ટમાં એટલાં પૈસા જમા નથી થયા, કહ્યું હતું ને ? કાલ એ કામ કરવાનું હતું તારે! હવે છેલ્લો ચાન્સ આપું છું હોશિયાર. નહિતર તારો એ વિડીયો હું યુટુબમાં વાઈરલ કરીશ તો તું કે તારો કરોડપતિ બાપ ક્યાય મોઢું બતાવે એવા નહિ રહો!” , આટલુંબોલ્યાં બાદ કોલ સામેથી મૂકાઈ ગયો.

સીમા વિચારવા લાગી, કેટલાંય પ્રશ્નો મનમાં વમળની જેમ આકાર લઈ રહ્યા હતાં. એક એક મિનીટ એક એક યુગ જેવી લાગતી હતી. એ સીમાના આવવાની રાહ જોવા લાગી. જ્યાં સુધી એ સીમા સાથે માંડીનેવાત નહિ કરે ત્યાં સુધી હું કોઈ વિચારને સાચા કેમ માની શકું? આખરે એ મારી જ દીકરી છે ને મને મારીવ્હાલી પર પૂરો ભરોષો છે જ !

થોડીવારમાં જ સીમા આવી પણ કશું બોલ્યાં વગર સીધી એનાં રૂમમાં જઈ દરવાજો અંદરથી લોક કરી દે છે.
સીમા પલકના રૂમ પાસે જઈ પ્રેમથી દરવાજો ખોલવા કહે છે : પલકદીકરા શું થયું? આજે મારી વ્હાલીને થાક લાગ્યો છે? તું ફ્રેસ થઈ બહાર આવને, મેં તારા માટે એલાયચી વાળી ગરમ ગરમ ચા બનાવી છે. ચાલ, આપને બંને સાથે પીશુંએગરમગરમ ચા.
તમે ચા કપમાં કાઢીને રાખો, હું કિચનમાં આવું છું.” , આજે પહેલીવાર પલકે સીધો જવાબ આપ્યો.

થોડીવાર પછી પલક રૂમમાંથી કિચનમાં આવી. ડાઈનીંગ ટેબલ પર ચા પીતા પીતા સીમા પ્રેમથી પલકને માથે હાથફેરવતાફેરવતા બોલી , “લાડુ શું થયું છે? હું તારી માઉપરાંત તારી સખી પણ! મેં સાંભળ્યું હતું કે,જ્યારે દીકરી યુવાનીમાં પ્રવેશે ત્યારે એક મા એ મા મટી એની દીકરીની બહેનપણી બની જવું જોઈએ!, તું ઘણાં દિવસથી અપસેટ છે. પ્લીઝ મને બિન્દાસ કહે તો તારી એ મૂઝવણનું હલ હું કાઢી શકું.”
“આટલુંસાંભળતા જ પલક સીમાનાં ખોળામાં માથું ઢાળી ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડવા લાગી. સોરી……..મા……, હું તમને ના સમજી શકી! હું તમારા પ્રેમને ના સમજી શકી.”
“ના…….મારી લાડુ ના……..તારી જગ્યાએ હું પણ આવું જ કરેત કદાચ.”
“મા…………, સોરી”

“મારીવ્હાલી તું રડ નહી, નહિતર મને પણ રડવું આવશે હો.” આટલું બોલી બંને એકબીજાને પ્રેમથી ગળે વળગી પડ્યાં.
“મમ્મી, મને મારો જ કલાસમેટ, મારો જ બોય ફ્રેન્ડ બ્લેકમેલ કરે છે. મારાફોટાનો ગંદો ઉપયોગ કરે છે. કોઈના ફેસ પર મારો ફેસ એડિટ કરી મને બ્લેકમેલ કરે છે. એ તો ઠીક પણ અત્યાર સુધીમાંચાર વખત મારી પાસેથી પૂરા પાંચ લાખ માંગ્યા ને મેં આપ્યાં પણ હતાં. છતાં વારંવાર માંગ કર્યા જ કરે છે. હું શું કરું? હું શ્યોર છું કે એ વિડીયો એડિટ છે તોય હું આટલાં બધા પૈસા કેમ આપું છું. એ જ નથી સમજાતું.”
“અરે, આટલી નાની વાતમાં તું આટલી બધી મૂઝાઇ ગઈ. ચાલ હું તને પૈસા આપું એને આજે જ મળીએ. પણ હા, તું એકલી જ આ વાત જાણે છે એમજ એને કહેવાનું અને તું એકલીજ એને પૈસા આપવા આવી છે એવું જ એને કહેવાનું. ઓ.કે.”

“પણ……..મોમ……”
“પણ….બણ…….કશું નહિ. હું કહું તેમજ કરવાનું છે. હું તારી મા છું ને ?
“હા….., લવ યુ મા”
“લવ યુ ટૂ, મારી લાડૂ”
સાંજ થઈ પ્લાન મૂજબ એ લોફરને મળવા પલક પહોંચી ગઈ.
પીઠ ફેરવીને ઉભેલી પલક પાસે પેલો લોફર આવીને બોલ્યો, “અંતે આવવું જ પડ્યું ને? તારા જેવી કરોડપતિ બાપની બગડેલ ઓલાદો તો અમારા જેવા લોફર પાસે જ સીધીગાડીએ ચાલે.”

“એ લોફરની સામું જોતા વેત જ પલકનાં કપડા પહેરીને ઉભેલી સીમાએ ચાર પાંચ તમાચા સીધા એનાં ગાલ પર ચડાવતા બોલી, નાલાયક…, માસૂમછોકરીઓને ફોસલાવી એને બ્લેકમેલ કરતાં શરમ નથી આવતી? અને હા એ પણ સાંભળી લે…..કોઈ કરોડપતી એમનામ કોઈને બ્લેકમેલ કરીને નથીથતું હોતું કે તારા જેવા લોફ્રરને એ મહેનતના પૈસા એમનામ આપી દઈએ! તું શું બ્લેકમેલ કરવાનો હતો મારી દીકરીને? બોલ? અત્યારેતે જ તારા આ મુખારવિન્દથી જે બોલ્યો એ બધું જ અમે રેકોર્ડ કર્યું અને વિડીયો પણ ઉતાર્યોછે. આજ પછી જો તે પલક તો ઠીક પણ કોલેજની કોઈ છોકરીને આવી ગંદી રીતે ફસાવી છે તો હું આ જ વિડીયો પોલીસને બતાવીતનેતારીઆખીજિંદગી જેલ ભેગો કરી શકું એમ છું. સમજ્યો?

“ જા તારી પહેલી ભૂલ સમજી તને માફ કરું છું. હજી તારી આખી જિંદગી બાકી છે એ જિંદગીને સારી બનાવવા મહેનત કરી એને ઉજળી બનાવ.!”
પલક તો એની મમ્મીનું રોદ્ર રૂપની સાથે સાથે પ્રેમાળ રૂપ પણ જોયું તેમજ એને એવો અહેસાસ થયો, “ કે જે વ્યક્તિ બીજીને માફ કરી શકે એ વ્યક્તિ ક્યારેય સામાન્ય ના જ હોઈ શકે!” હું નશીબદાર છું કે મને આટલી બહાદૂર મમ્મી મળી!

સીમા અને પલક ગાડીમાં બેસી ઘરે જવા નીકળ્યા. રસ્તામાં સીમાએ પલકને કહ્યું, “ પલક અત્યારે આપણે બંને શોપિંગ કરવા નીકળ્યા છીએ એ જ રવિને કહેશું. જે કઈ બન્યું એને યાદ રાખવાની કે કોઈને કહેવાની જરૂરનથી. હું નથી ઈચ્છતી કે મારી દીકરીને ઘરમાં પણ કોઈ શંકાની નજરથી જોવે, ‘રાત ગઈ સો બાત ગઈ’. સાચું ને?”

“ખરેખર મેં તમને સમજવામાં ભૂલ કરી, એનો મને અફસોસ પૂરી જિંદગી રહેશે ને રહેવાનો જ”
“ અબ રુલાયેગી ક્યા?”
“ના…..બિલકુલ નહિ, હવે તો મારા ખુશીના દિવસો આવ્યાં છે. હું પણ મારા બધા જ ફ્રેન્ડનેજોરજોરથી કહેશ કે, મારી પાસે પણ એક વ્હાલી મા છે.”

||અસ્તુ||

લેખિકા: તૃપ્તિ ત્રિવેદી

દરેક સાવકી માં એકસરખી નથી હોતી… શેર કરો તમારા મિત્રો સાથે લાઇક કરો અમારું પેજ.

1.7K

Previous Post

Next Post

ટીપ્પણી

Back to top

MobileDesktop

FollowShare

Toggle Dock

પ્રેમ પંથ ના પંખી 

“જીવન સાથી”

આજે સમર્થ અને સાક્ષી ના લગ્ન ની પ્રથમ વર્ષગાંઠ હતી. પોતાની પ્રથમ વેડિંગ એનિવર્સરી ને સમર્થ એટલી યાદગાર બનાવવા ઈચ્છતો હતો કે જેથી આ દિવસ ની યાદો આજીવન બંને ના હ્રદય માં વસી રહે. ખાસ કરી ને સાક્ષી માટે આજ નો દિવસ એના જીવન નો સૌથી ખુશી નો દિવસ બની રહે એ માટે એણે બધુજ યોજનાબદ્ધ તૈયાર કરી રાખ્યું હતું . શહેર ની સૌથી પ્રખ્યાત હોટેલ માં ડિનર ટેબલ, કેન્ડલ લાઈટ, સાક્ષી ને ગમતું મેન્યુ ! કશે કોઈ પણ કમી ન રહી જાઈ એની પૂરી તકેદારી રાખી હતી . ડિનર ટેબલ પર ગોઠવાયેલી સાક્ષી લાલ સુંદર સાડી, મેચિંગ ઈયરિંગ્સ, સુંદર બંગડીઓ ને મંગળસૂત્ર સાથે એટલીજ સુંદર ને આકર્ષક લાગી રહી હતી , જેટલી લગ્ન ને દિવસે લાગી રહી હતી. એજ સુંદર ચ્હેરો , એજ આકર્ષક વ્યક્તિત્વ, એજ નાજુકતા, એજ નમ્રતા અને એજ ફિક્કું હાસ્ય. એ ફિક્કા ચ્હેરા પાછળ છુપાયેલી એજ કોઈ રહસ્યાત્મક ઉદાસીનતા. કંઈક તો હતું જે સાક્ષી ને સમર્થ ના હૃદય માં ભળી જતા થંભાવી જતું. કંઈક તો હતું જે લગ્ન ના એક વર્ષ પછી પણ સમર્થ અને સાક્ષી વચ્ચે કોઈ અદ્રશ્ય દીવાલ સમાન ઉભુ હતું. આ એક વર્ષ ના સમયગાળા માં સમર્થ એક આદર્શ પતિ બની રહેવા સંપૂર્ણ પ્રયત્નશીલ રહ્યો હતો. સાક્ષી ની દરેક નાની મોટી ખુશીઓ ની એણે ખુબજ ઝીણવટ થી કાળજી રાખી હતી.
પોતાના તરફ થી સાક્ષી માટે , એના ચ્હેરા પર હાસ્ય જોવા માટે એ કઈ પણ કરી છૂટવા તત્પર રહેતો. આમ છતાં હજી સાક્ષી ના હૃદય માં
પોતાનું એ પ્રેમભર્યું સ્થાન નજ બનાવી શકયો . એક સાચો પુરુષ ફક્ત સ્ત્રી ના શરીર ને નહીં, એના મન, હૃદય ને આત્મા ને પણ સ્પર્શી
શકે. સમર્થ ને સાક્ષી ના જીવન નો એ સાચો પુરુષ બનવું હતું. સાક્ષીના મન, હૃદય ને આત્મા ને સ્પર્શવું હતું.

સમર્થ જયારે લગ્ન માટે યુવતીઓ જોવા જતો ત્યારે એ કન્યા જોવાની પરંપરા એને જરા જૂનવાણી ને તર્કવિહીન લાગતી . આમ કઈ રીતે કોઈ વ્યક્તિ ને ફક્ત બાહ્ય રૂપરંગ જોઈ, એના હાથે બનાવેલાં થોડા નાસ્તાઓ ચાખી કે એકાંત માં દસ મિનિટ માટે થોડા પ્રશ્નોત્તર કરી જીવનસાથી તરીકે મૂલવી શકાય? એ અજાણી વ્યક્તિ માટે પણ એનું પોતાનું મૂલ્યાંકન આ મર્યાદિત સમયગાળા માં કઈ રીતે ન્યાયયુક્ત બની રહે ? આખરે એને જીવનસાથી જોઈતી હતી, ઓફિસ માટે કોઈ કાર્યકર નહીં, કે ઇન્ટરવ્યુ લઇ નક્કી કરી નખાય. ઘર ને વહુ જોઈતી હતી , રસોઈ બનાવનારી નહિ! કોઈ ના હાથ નું જમણ ખુબજ સરસ બનતું હોય , પણ સ્વભાવ જ ઠીક ન હોય તો? એક દિવસ મેકઅપ લગાવી સુંદર ભાસતી વ્યક્તિ ને જીવનસાથી તરીકે તો સવારસાંજ મેકઅપ વિનાજ જોવાની હોય ને ! પણ આ બધા તર્ક યુક્ત પ્રશ્નો નો ઉત્તર આપવાનો સમય વ્યસ્ત સમાજ પાસે ક્યાંથી હોઈ ? સમર્થ ને પણ આ પરંપરાઓ અંગે એના મન માં ઉદ્દભવતા કોઈ પણ પ્રશ્ન નો ઉત્તર મળ્યો નહીં. સમાજ માં ખુશી થી રહેવું હોય તો ચુપચાપ પરંપરાઓ ને માન આપી ચાલતા રહેવું.

સાક્ષી ને જયારે જોવા ગયો હતો, ત્યારે પહેલીજ નજર માં એના હૃદય ના તાર છેડાયા હતા. એ આકર્ષણ કંઈક જુદુંજ હતું. પહેલા પ્રેમ નું આકર્ષણ ….પણ આ આકર્ષણ ફક્ત શારીરિક ન હતું . આ પહેલા પણ તો એણે કેટલી યુવતીઓ ને જોઈ હતી. પણ સાક્ષી ને જોઈ જે લાગણી એના હય્યા માં ઉઠી હતી, એ એક અલગજ પ્રકારના ભાવો હતો. માન નો, સન્માન નો, સ્નેહ નો કોઈ અલગજ સેતુ જાણે બંધાઈ રહ્યો હતો. સાક્ષી ની સાદગી ને સહજતાથી એ ઊંડે ઊંડે અંજાઈ ગયો હતો. એકાંત માં વિતાવવા મળેલી એ મર્યાદિત ક્ષણો માં એણે સાક્ષી સામે અગણિત પ્રશ્નો ની કેવી છડી વરસાવી હતી! થોડીજ મિનિટોમાં જાણે એનું આખું જીવન વૃતાંત જાણી લેવું હતું. એ અઢળક પ્રશ્નો ના જે નિખાલસ અને પ્રામાણિક ઉત્તરો મળ્યા હતા એ સાક્ષી ના શાંત, સરળ અને પ્રેમાળ સ્વાભાવ નો અરીસો બની રહ્યા હતા. માતા પિતા ના સંસ્કારો ની છાપ બાળકો ના ચરિત્ર માં ઊપસીજ આવે. એક સભ્ય પરિવાર તરફ થી મળેલા સુસંસ્કારિત ઉછેર નું પ્રતિબિંબ પાડતી સાક્ષી સમર્થ ના હૃદય ના ઉંડાણો માં ઘર કરી ચૂકી હતી. હવે ફક્ત સમર્થ એ સાક્ષી ના હૃદય ના ઉંડાણો માં પોતાના માટે એવુજ ઘર કરવું બાકી હતું.

લગ્ન પછી સાક્ષી ના હૃદય માં પોતાનું સ્નેહભર્યું સ્થાન બનાવવા સમર્થ દિલોજાન થી મંડી પડ્યો. સાક્ષી એ પણ સમર્થ ના ઘર ને , કુટુંબ ને પોતાના પ્રેમાળ સ્વભાવ થી સ્વર્ગ સમાન બનાવવા સહહૃદય પ્રયત્નો કર્યા.સમર્થ ના માતા પિતા ને પોતાનાજ માતા પિતા જેટલું માન , સન્માન, આદર ને પ્રેમ આપ્યા. ઘર પ્રત્યે ની બધીજ ફરજ અને જવાબદારીઓ સંપૂર્ણ હૃદય અને પ્રામાણિકતા સાથે નિભાવવા માંડી . સમર્થ ના ઓફિસ ને લગતા કાર્યો હોય કે ઓફિસે જતી વખત રૂમાલ, ટાઈ ,મોજા તૈયાર રાખી મુકવા સમા નાના ઝીણવટ ભર્યા કાર્યો , બધાજ કાર્યો ને એ સમાન લાગણી પૂર્વક ન્યાય આપતી. સમર્થ અને એના માતાપિતા ખુબજ ગર્વ અનુભવતા કે એમને સાક્ષી સમી સમજુ, વિનમ્ર અને પ્રેમાળ વહુ મળી જે એમના ઘર માં ખુશીઓનો પ્રવાહ બની આવી હતી.

પણ આ બધા ની વચ્ચે સમર્થ સાક્ષી ના ચ્હેરા પર છલકતા હાસ્ય માં કશુંક ઉણપ જેવું સ્પષ્ટ અનુભવી રહ્યો હતો. જેટલો એ સાક્ષી ને ચાહતો હતો શું સાક્ષી પણ એને એટલીજ ચાહતી હતી ? શું સાક્ષી આ ઘર માં ખુશ હતી ? એણે ઘણી વાર સાક્ષી ને એકાંત માં કોઈ શૂન્યમનસ્કતા માં ખોવાયેલી જોઈ હતી. બધાની વચ્ચે હોવા છતાં પોતાનાજ અંગત વિશ્વ્ માં વિહરતી જોઈ હતી. વાતો કરતી સાક્ષી નું આંતરિક મૌન એ ઘણી વાર પામી ચૂક્યો હતો. ફિક્કા હાસ્ય પાછળ ભીના હય્યા નો એ ભેજ એનું મન જાણે સ્પર્શી શકતું હતું. કશુંય ન કહી એની વિહ્વળ આંખો કેટલું કહી જતી હતી. એ સાક્ષી ને મદદ કરવા ઈચ્છતો હતો. એની આ વિહ્વળતા નો ઉકેલ શોધવા માં એની પડખે રહેવા ઈચ્છતો હતો . એના ચ્હેરા પર સાચી ખુશી લાવવા એ શું કરી શકે ? કઈ રીતે સાક્ષી ના ભીતર ના ઉંડાણો માં પહોંચી શકે ? પતિ પત્ની ના હ્ય્યાઓ વચ્ચે ના આ મૌન ને તોડવા એણે એક દિવસ પોતાનાજ તરફથી પ્રથમ પગલું ભર્યું . મન માં અકળાવી રહેલા વિચારો ને સીધેસીધા શબ્દો રૂપે સાક્ષી આગળ ધરી દીધા :

” સાક્ષી તું મારી જોડે ખુશ તો છે ને ?”

” જી હા, પણ આજે આમ અચાનક ……???”

“અચાનક નહિ સાક્ષી જ્યારથી તું મારા જીવન માં આવી છે ,મારુ સમગ્ર જીવન પ્રેમ થી છલોછલ કરી આપ્યું છે. મને અને મારા માતાપિતા ને એટલી ખુશીઓ આપી છે, જે બદલ હું આજીવન તારો ઋણી રહીશ. પણ તારા હૃદય માં કોઈ તો ઉણપ છે જેને ભરવા હું અસમર્થ બની રહ્યો છું. મને એ ઉણપ ભરવી છે પણ તારી મદદ વિના એ કઈ રીતે શક્ય બને ? જ્યાં સુધી તું મને ન જણાવીશ હું કઈ રીતે તારી લાગણીઓ ને ઈચ્છાઓ ને સમજી શકીશ ?”

” આપ નકામી ચિંતા કરો છો . હું અહીં ખુબજ ખુશ છું. આવા કાળજી રાખનાર માતા પિતા ને પ્રેમ કરનાર પતિ જીવન માં હોઈ એ સ્ત્રી તો ભાગ્યશાળીજ હોય . “

આ ટૂંકા જવાબ માં હૃદય ની લાગણીઓ વીંટાળી લઇ એજ ફિક્કા હાસ્ય સાથે એણે વાર્તાલાપ સંકેલી લીધો. સમર્થ સમજી ચૂક્યો કે સાક્ષી એને અંતર પામવાની તક આપવા તૈયાર ન હતી. એણે મિત્રતા માટે આગળ ધરેલો હાથ ખાલીજ પરત થયો હતો. એની લાગણીઓ ના કોઈ ખૂણા માં વિચિત્ર વેદના ઉઠી હતી. આ સંબંધો ની ગાંઠ ઉકેલવાના પ્રયાસ માં જાણે વધુ ગૂંચવાઈ રહી હતી. એ રાત્રે સમર્થ દરરોજ કરતા ઘણો મોડો ઘરે પહોંચ્યો હતો. બધા ઊંઘી ગયા હશે એ વિચારે કોઈ પણ પ્રકાર નો અવાજ કર્યા વિનાજ એ સીધો પોતાના શયનખંડ માં સાક્ષી ની ઊંઘ ન તૂટે એ રીતે શાંતિ થી પ્રવેશ્યો. પણ એના વિસ્મય વચ્ચે સાક્ષી હજી જાગી રહી હતી. એના શાંત ડૂમાઓ સમર્થ પામી ગયો. સમર્થ ને જોતાજ પોતાના હાથમાંની કોઈ તસ્વીર એ ઓશિકા નીચે છૂપાવી રહી. સમર્થ ની આંખો એ નોંધ લીધેલા એ દ્રશ્ય ને જાણે
જોયુંજ ન હોય એમ અજાણ બની રહી. એ રાત્રે પોતાની પડખે સાક્ષી સાચેજ ઊંઘી રહી હતી કે ઊંઘવાનો ડોળ કરી રહી હતી, એ સમર્થ જાણી ન શક્યો. પણ એ રાત પછી સમર્થ ની રાતો ની ઊંઘ જાણે જતીજ રહી.

સમર્થ હવે સાક્ષી ની ઉદાસી નું મૂળ કળી ગયો. પોતે સાક્ષી ના જીવન માં પ્રવેશવામાં મોડો પડ્યો હતો. કોઈ હતું જે એનાથી પહેલાજ સાક્ષી ના હૃદય માં પ્રવેશી ચૂક્યું હતું. જે હજી પણ સાક્ષી ના અસ્તિત્વ નો હિસ્સો બની એના જીવન ના કેન્દ્ર માં વસતું હતું. કોણ હતી એ વ્યક્તિ જેની તસ્વીર ફક્ત સાક્ષી ના હાથોમાજ નહીં, એની આંખો માં પણ હાજર હતી. કદાચ એના શાંત અને નમ્ર સ્વભાવે માતા પિતા ની ઈચ્છા સામે માથું ઝુકાવી દીધું હતું. પ્રેમ નું મેદાન એ ગભરુ હ્ય્યુ અર્ધા માર્ગમાંજ છોડી નીકળ્યું હતું. પણ નિયતિ સાથે કરાતા આવા કરારો સાચી ખુશીઓ ને ક્યાં થી અનુસરે? ઈચ્છા વિના રચાતા આવા બંધનો માં પ્રેમ નું છોડ ક્યાંથી વિકસી શકે ? માતા પિતા એ બાળકો
ની ઈચ્છા વિરુદ્ધ એમને સંબંધો માં બાંધવા પહેલા વિચારવુંજ રહ્યું કે
આખરે બાળકો એ પોતાનું જીવન એ વ્યક્તિ જોડે વિતાવવું પડે છે, એમને નહિજ . જ્યાં હૃદય તૈયાર ન હોય ત્યાં તર્ક ના દાખલાઓ
પણ ન બેસાડાય. સંબંધ જયારે બંધન માં પરિણમે ત્યારે પ્રેમ દર ક્ષણ ઘૂંટાઈ ઘૂંટાઈ ને જીવે. સમર્થ ને પણ હવે આ બંધન થી ગૂંગળામણ થઇ રહી હતી. સાક્ષી ને આ પરિસ્થતિ માં જોવું હવે એને મંજૂર ન હતું. સાક્ષી ને એ બાંધી ને નહિ જ રાખી શકે.એ સાક્ષી ને મુક્ત કરવા ઈચ્છતો હતો. એના ચહેરા પર સાચી ખુશી ને મન માં આનંદ ને તૃપ્તિ જોવા ધારતો હતો. પણ એ સાક્ષી ની મદદ વિના શક્યજ ન હતું.

લગ્ન ની આ પહેલી વર્ષગાંઠ ના થોડાજ દિવસો પહેલા સાક્ષી નો જન્મ દિવસ હતો. સમર્થ ના માતા પિતા એ સાક્ષી માટે એક સરપ્રાઈઝ પાર્ટી નું આયોજન કર્યું. સાક્ષી ના માતા પિતા ની મદદ થી એમણે સાક્ષી ના દરેક મિત્રો ને પણ ઘરે આમંત્રિત કર્યા. એ દિવસે સાક્ષી ના ચ્હેરા પણ પહેલી વાર સમર્થ એ ખુશી ની ચમક અનુભવી . જૂના મિત્રો નવા જીવન માં ફરીથી જાણે ખુશીઓ ઘસડી લાવ્યા હોય એ રીતે સાક્ષી નો ચ્હેરો પ્રફુલ્લિત ખીલી ઉઠ્યો હતો. સાક્ષી ને આમ ખુશ જોઈ સમર્થ ની વિહ્વળતા પણ ઓછી થઇ. ઘણા દિવસો પછી સાક્ષી ના નજીક જવાની ઈચ્છા ફરી હકારાત્મકતા માં ભળવા લાગી. આ સંબંધ ના ભવિષ્ય માટે ફરી આશા બંધાઈ રહી. આખરે સમય સમાન મલહમ વિશ્વ્ માં અન્ય ક્યુ? સમય ની સાથે બધીજ મૂંઝવળો આપોઆપ ઉકેલાઈ જશે. એક દિવસ બધાજ કોયડાઓ સમય જાતેજ ઉકેલી બતાવશે. ત્યાં સુધી ધીરજ, ધૈર્ય, આશા સાથે વર્તમાન પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરવુંજ હિતાવહ. ભવિષ્ય ની ચિંતાઓ માં વર્તમાન ને હાથમાંથી સરવા નજ દેવાય ! સમર્થ ના હકારાત્મક વિચારો એ એના પ્રેમ ને આશાવાદ ના નવા મેઘધનુષી રંગો માં રંગી નાખ્યો.

હાથમાંનું ગુલાબ સાક્ષી ને આપવા તત્પર સમર્થ ની આંખો પાર્ટી માં ઉપસ્થિત મહેમાનો ની વચ્ચે અદ્રશ્ય થઇ ગયેલ સાક્ષી ને શોધી રહી. પહેલા પહેલા પ્રેમ જેવી એ રોમાંચક લાગણીઓ નું સંતોલન બેસાડી રહેલું સમર્થ નું બેચેન હય્યુ સાક્ષી ની એક ઝલક પામવા ઉતાવળું બની રહ્યું. ક્યાં હતી એની સાક્ષી? મહેમાનો ની વચ્ચે થી માર્ગ બનાવતો દરેક દિશા માં પોતાના પ્રેમ ને શોધતો સમર્થ પોતાના શયનખંડ સુધી પહોંચી વળ્યો. શયનખંડ ની અંદર થી સંભળાઈ રહેલા એ ડૂસકાંઓ સાક્ષી ના રુદન નાજ હતા. સમર્થ આગળ વધે એ પહેલાજ શયનખંડ નું બારણું ઊઘડ્યું ને સમર્થ કોરિડોર ના પરદા પાછળ લપાઈ ગયો. ઓરડા માંથી બહાર નીકળી સાક્ષી એ પોતાની ભીની આંખો લૂછી નાખી. એની પાછળ યુનિવર્સીટી નો એનો મિત્ર ગૌરવ નીકળ્યો. સાક્ષી ના ખભે પ્રેમ થી એનો હાથ મુકાયો ને બંને પાર્ટી તરફ ઝડપથી ઉપડી પડ્યા. કોરિડોર ના પરદા પાછળ થી નીકળેલા સમર્થ ના ચ્હેરા પર હતાશા ને ક્રોધ છલકી રહ્યા. હાથમાંનું ગુલાબ જમીન પર પછડાયું ને લાખ પ્રયત્નો છતાં નિયઁત્રણ ગુમાવી કેટલાક ઉના અશ્રુઓ બહાર ઢળીજ પડ્યા…………………….

કેન્ડલ લાઈટ ડિનર ને વધુ રોમેન્ટિક બનાવવા સમર્થ એ હોટેલ ના સ્ટાફ ને અગાઉ થીજ કરેલ વિનંતી અનુસાર હોટેલ નો ઓરડો સાક્ષી ને ગમતા ગીત થી વધુ કર્ણપ્રિય બની રહ્યો. સાક્ષી એ પ્રતિક્રિયા દર્શાવતા પોતાનું એજ ફિક્કું હાસ્ય દર્શાવ્યું. પણ આજે આ ફિક્કા હાસ્ય નો સાક્ષીના જીવન માં અંતિમ દિવસ હતો . હવે સાક્ષી ના ચ્હેરા પર આજીવન સાચી ખુશી જ છલકતી રહેશે. સમર્થ નિર્ણય લઇ ચૂક્યો હતો. સાક્ષી ને હવે એ મુક્ત વિહરવા દેશે. કોઈ પણ સંબંધ સાક્ષી ને એની ઈચ્છા વચ્ચે અવરોધરૂપ નજ બનશે. સાક્ષી એજ જીવન જીવશે જેમાં એના અંતર ની ખુશી છુપાયેલી છે. પોતાના પ્રેમ ને ખુશ જોવું એજ તો સાચો પ્રેમ. પોતાની ખુશી ન જોતા અન્ય ની ખુશી ને પ્રાધાન્ય આપે એજ તો પ્રેમ. જીવન માં આવનારી એ સાચી ખુશી થી અજાણ સાક્ષી આગળ સમર્થ એ પોતાની ભેટ ધરી. પ્રેમ પૂર્વક એ ભેટ સ્વીકારી સાક્ષી એ સંભાળી ને ગિફ્ટ બોક્સ ટેબલ પર મુક્યો.

” ગિફ્ટ જોઇશ નહિ ?”

” જી જરૂર “

એક મોટા ડબ્બા નું રેપર હટાવી અંદર થી એક બીજો ડબ્બો નીકળ્યો.
બીજા માંથી ત્રીજો. ત્રીજા માંથી ચોથો. અને જોતજોતા માં ડબ્બાઓ ના ઢગલા નીકળતા ગયા. સમર્થ સામે બેઠો સાક્ષી ની વિહ્વળતા નો આનંદ ઉઠાવી રહ્યો. છેવટે એક સૌથી નાના ડબ્બા માંથી એક કાગળ નીકળ્યું.

” જી આ…….???”

” વાંચ તો ખરી..”

કાગળ નું એ ફોર્મ સાક્ષી ની આંખો ને ધડ ધડ ભીંજવી ગયું .

” પણ તમને કઈ રીતે ખબર પડી ?”

” હું ગૌરવ ને મળવા ગયો હતો “

આગળ ની વાત સાક્ષી સમજી ગઈ. સમર્થ ની દ્રષ્ટિ આગળ ગૌરવ સાથે થયેલ પોતાનો સંવાદ જીવંત થયો :

” ગૌરવ હું બધુજ જાણી ચુક્યો છું . હવે વાત છુપાવવા નો કોઈ અર્થ નથી. સ્પષ્ટ રીતે બધું નક્કી કરી નાખીયે એમાંજ સૌની ભલાઈ છે.”

” જી સારું થયું કે આપ ને જાણ થઈ ગઈ. હવે સાક્ષી ને પણ એના મન માં અનુભવાતા અપરાધભાવ માંથી મુક્તિ મળી જશે ….”

” એ મુક્તિ તો ક્યાર ની મળી ગઈ હોત જો એણે નિઃ સંકોચ મને વાસ્તવિકતા જણાવી દીધી હોત “

” પણ એની પણ મજબુરી હતી ………..”

” કેવી મજબુરી ???”

“સાક્ષી ના પિતા એ વચન લીધું હતું કે સાક્ષી જો એ અંગે સાસરે જઈ એક પણ શબ્દ ઉચ્ચારશે તો એમનો મૃત ચ્હેરો જોશે “

” પણ આમ એક વચન પાછળ એ પોતાનું સમગ્ર જીવન અનુકૂલન સાધતી રહે એ તો અન્યાયજ કહેવાય !”

” પણ જો આપનો સાથસહકાર હોય તો એના જીવન માં ખુશીઓ પરત થઇ શકે છે. જો આપ એને સમજી શકો તો…….”

” હું સાક્ષી ને પ્રેમ કરું છું ગૌરવ, જો એની ખુશી માટે એને મુક્ત કરવી પડે તો હું એ પણ કરીશ “

” યુ રિયલી લવ હર….”

” હા , પણ એ તો તને પ્રેમ કરે છે ગૌરવ. હું તમારા પ્રેમ વચ્ચે વિઘ્ન
ન બનીશ.”

અણધાર્યા શબ્દો થી ગૌરવ ખડખડાટ હસી પડ્યો. સમર્થ કશુંજ કળી
ન શક્યો. ગંભીર વાર્તાલાપ વચ્ચે ગૌરવ નું આ હાસ્ય રહસ્ય ઉપજાવી
રહ્યું. ગૌરવ નો હાથ સમર્થ ના ખભે અડ્યો.

” સાક્ષી તમને અને ફક્ત તમનેજ પ્રેમ કરે છે. તમારા માતાપિતા માટે એને અનન્ય માન અને આદર છે. એના જન્મદિવસ નિમત્તે એણે મને આ વાત જાતે જણાવી હતી.”

” તો પછી એની ઉદાસી પાછળ નું રહસ્ય શું ?”

” હું તમને કંઈક બતાવા માંગુ છું “

સાક્ષી ના ફોટો થી ભરેલી આલ્બમ જોતાજ સમર્થ દંગ રહી ગયો.

” આ સાક્ષી છે ? વિશ્વાસ જ નથી આવતો ? તો આ તસ્વીરો ને જોઈ એની આંખો વહે છે ???”

” જી હા, સાક્ષી ને મોડેલીગ નો શોખ પહેલેથીજ હતો . પણ સમય સાથે એ શોખ પૅશન માં બદલતો ગયો. એના માતાપિતા ખુબજ રૂઢિચુસ્ત વિચારધારા ધરાવે છે. મોડેલિંગ એમની દ્રષ્ટિમાં નિમ્ન અને અસુરક્ષિત વ્યવસાય અને પોતાનીજ દીકરી આ વ્યવસાય માં જોડાઈ તો સમાજમાં એમનું નાકજ કપાઈ જાય. એમના વિરોધ અને મનાઈ છતાં સાક્ષી એ ચોરીછૂપી પોતાનું સ્વ્પ્ન સાકાર કરવા પ્રયત્ન યથાવત રાખ્યા. એની અથાક મહેનત અને હિમ્મત ના ફળ સ્વરૂપે એક પ્રખ્યાત આંતર રાષ્ટ્રીય સ્તર ની ઘરેણાં ની કંપની માં મોડેલિંગ નો બ્રેક મળ્યો. એટલુંજ નહિ મિસ ઇન્ડિયા સ્પર્ધા માટે પણ એણે તૈયારીઓ શરૂ કરી દીધી હતી. પણ ઘરે એ વાત ની જાણ થતાજ એના માતાપિતા એ સ્પષ્ટ પ્રતિકાર કર્યો. એ દિવસો દરમ્યાન આપના ઘરેથી લગ્ન નો પ્રસ્તાવ આવ્યો.સાક્ષી ના માતાપિતા એ એને ખૂબજ ધમકાવી. આવા સરસ પરિવાર માં દીકરી ઠરીઠામ થઇ જાય તો એમની જવાબદારી માથે થી ટળે , એ વિચારે એમણે પ્રસ્તાવ સ્વીકારી લીધો. જો સાક્ષી ના પાડે તો માતાપિતા ના મૃત ચ્હેરા જોશે, એવી ભાવનાત્મક રમત દ્વારા ,’ઈમોશનલ બ્લેકમેલિંગ ‘ દ્વારા એમણે સાક્ષી ને લગ્ન માટે રાજી કરાવી લીધી . લાગણી ના એ વહેણ માં સાક્ષી ના જીવન સવ્પ્નો એ આખરે હથિયાર નાખી જ દીધા.”

હોટેલના ડિનરટેબલ પર ગોઠવાયેલી સાક્ષી હાથ માના ફોર્મ ને જોઈ ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી રહી હતી. એ ધ્રૂસકાઓ થી સમર્થ વર્તમાન માં પરત થયો. સાક્ષી ના હાથ પોતાના હાથ માં પરોવી એણે પોતાના હૃદય ની વાત સાક્ષી સમક્ષ મૂકી :

” આમ સોરી સાક્ષી. જાણ્યે અજાણ્યે હું તારા અને તારા સવ્પ્નો ની વચ્ચે ભીંત સમો બની રહ્યો. પણ હવે તને તારા સ્વપ્નો થી કોઈ દૂર ન કરી શકે. હું છું ને તારી જોડે!”

પોતાના અશ્રુઓ લૂછી સાક્ષી એ ધ્રુજતા અવાજે પૂછ્યું;
” પણ લોકો શું કહેશે ?”

સમર્થ ખડખડાટ હસ્યો :
” લોકો એટલે સમાજ ને સમાજ એટલે આપણે પોતેજ. આ લોકો શું કહેશે વાળા ભયે અગણિત માનવ સવ્પ્નો ને કચડ્યા છે. સમાજ ની આંખો એ આપણી બધાની વ્યક્તિગત આંખો નો જ તો સરવાળો માત્ર! કોઈ પણ વ્યવસાય ઊંચો કે નીચો નથી હોતો. ઊંચી કે નીચી તો આપણી સોચ ને આપણા દ્રષ્ટિકોણ હોય છે. વ્યક્તિ નું સાચું સુરક્ષા કવચ તો એનો પરિવાર હોય છે. જે વ્યક્તિ પાસે પરિવાર નો પ્રેમ ને સાથ હોય તે વિશ્વ ના કોઈ પણ વ્યવસાય માં સંપૂર્ણ સુરક્ષિત હોય છે. હવે જલ્દીથી આ સ્પર્ધા નો ફોર્મ ભરી નાખ. ‘મિસિસ ઇન્ડિયા ‘ નો તાજ તો આ વર્ષે મારી પત્નીના માથેજ શોભશે . હા,પણ જો તને ‘મિસ ઇંડિયાજ ‘ થવું હોય તો એ માટે તો મને છૂટાછેડા……..”

સાક્ષીએ સમર્થ ના હોઠ પર સ્નેહ થી હાથ મૂકી,એને આગળ બોલતો અટકાવી, લપાઈ ને એની છાતી પર પોતાનું માથું ટેકવી દીધું. પોતાના જીવનસાથી ના આલિંગન માં સાચી ખુશીઓ થી એની આંખો ભીંજાઈ રહી. આખરે જે સાથ આપે એજ તો સાચો જીવનસાથી ! સમર્થ ને લાગ્યું જાણે આજે પહેલીવાર સાક્ષી એ એને સ્પર્શ્યો, ને એના હૃદય ને પણ ………………..

લેખક : મરિયમ ધુપલી.

ખુબ સરસ વાર્તા બધાએ સમજવા જેવી. શેર કરો અને લાઇક કરો અમારું પેજ.

Previous Post

Next Post

ટીપ્પણી

Back to top

MobileDesktop

પ્રેમ પંથકમાં ફરી એકવાર 

“પપ્પા, મમ્મી ને આજે પણ સાથે લઈ ને ના આવ્યા ?” સાડા 3 વર્ષ ની મોક્ષા ની આંખો માં નિરાશા ડોકું કરી રહી હતી.
“બેટા, મમ્મી ને હવે જલ્દી થી સાથે લઈને આવીશ.” વિશેષ ના અવાજ માં હવે ઉત્સાહ નો વ્યાપ હતો.

નૈયા ના ગાલ પર ની લાલીમા આજે વધારે નીખરી રહી હતી, હ્રદય માં ખુશી ની લહેરખીની દોડાદોડ એ સ્પષ્ટ અનુભવી રહી હતી, કેમ કે મમ્મી પપ્પા ના મોં એ વિશેષ ના ખૂબ જ વખાણ સાંભળ્યા હતા અને આજે વિશેષ નૈયા ને જોવા આવી રહ્યો હતો. નૈયા ના મમ્મી અને પપ્પા બંને ને વિશેષ માટે કઈક વિશેષ જ માન હતું, વિશેષ નૈયા ના પપ્પા ના મિત્ર નો એક નો એક દીકરો હતો અને હમણાં જ એમબીબીએસ નો અભ્યાસક્રમ પૂર્ણ કરી શહેર ની પ્રતિષ્ઠિત હોસ્પિટલ સાથે સંકળાયો હતો.

જેવો વિશેષ ઘર માં પ્રવેશ્યો કે નૈયા ની આંખો માં એક અનેરી ચમક છવાઈ ગઈ. વિશેષ ખૂબ જ સોહામણો હતો, આવતા જ ઘર ના વડીલો ને શાલીનતા થી પગે લાગ્યો, ને ઘર માં જાણે વિશેષ ને બધા જ સારી રીતે ઓળખતા હોય એમ તેમના વર્તન માં સ્પષ્ટ જણાઈ આવતું હતું. મમ્મી એ તો વિશેષ ના પ્રવેશતા જ ઓવારણાં લેતાં લેતાં કહ્યું “ આવો, આવો વિશેષ કુમાર, તમારી જ રાહ જોતાં હતાં.”
આ સાંભળતા જ નૈયા ની ગાલ ની લાલીમા વધારે લાલ થઈ ગઈ અને શરમ ના ભાર થી આંખ ની પાંપણો ઝૂકી ગઈ, જેવી મમ્મી રસોડા માં આવી કે તુરંત જ મમ્મી ના હાથ માં એક ચૂંટલો ખણતાં ખણતાં મોં પર એક આછા સ્મિત સાથે મમ્મી ને કહ્યું

“ શું મમ્મી તું પણ ? વિશેષ કુમાર, વિશેષ કુમાર કરે છે ? હજુ અમારું બંને નું નક્કી તો થાય!

“બેટા, મને પૂરો વિશ્વાશ છે કે વિશેષ તને પસંદ આવશે જ અને વિશેષ ને પણ તું પસંદ આવીશ.” મમ્મી ને નૈયા ના ગાલ પર હાથ ફેરવતાં ફેરવાતાં આત્મવિશ્વાશપૂર્વક પ્રત્યુત્તર આપ્યો.
“ તમને જિંદગીભર હું સાચવીશ, ગમે તેવા સંજોગો માં પણ મારો પ્રેમ ક્યારેય ઓછો નહીં થાય, તમારી સાથે એકરૂપ બની ને જિંદગીભર હાથ પકડી ને સદાય સાથે રહીશ.” વિશેષ ના આ વાક્યો નૈયા ના મન અને દિલ બંને ને સ્પર્શી ગયાં ને સાથે સાથે વિશેષ અને નૈયા ની સગાઈ થઈ ગઈ.

“પપ્પા, હવે એ ઘર માં હું ક્યારેય પાછી નથી જવાની, તમે લોકો જાણતાં હોવા છતાં વિશેષ ની આટલી મોટી વાત મારા થી છુપાવી ?” નૈયા નો ચહેરા પર ગુસ્સા ની રેખાઓ તંગ બની રહી હતી.
“પણ બેટા સાંભળ તો ખરી……” પપ્પા ને નૈયા ને સમજાવતી એક આજીજી કરી.

મારે કશું સાંભળવું નથી, મારે બસ વિશેષ થી છૂટાછેડા જોઈએ.” ગુસ્સા ને દુખ સંમિશ્રિત આ વાક્ય પૂરું થયું ના થયું નૈયા ને જોરથી પોતાના બેડરૂમ નો દરવાજો બંધ કરી દીધો. નૈયા ના મમ્મી-પપ્પા એ બેડરૂમ ના દરવાજે ઊભાં ઊભાં નૈયા ને સમજાવવા પ્રયત્ન કરી રહ્યા હતાં.

સગાઈ બાદ ક્યારેક બાઇક લઈ ને તો ક્યારેક કાર લઈ ને આવતો વિશેષ નૈયા ને પોતાની આંખો એ શહેર બતાવતો, દર મુલાકાત માં મુલાકાત ની યાદગીરી રૂપે રોઝ, ચોકલેટ અને નાની નાની ગિફ્ટ નૈયા ને આપી જતો. હાથ માં હાથ નાખી ને બંને કલાકો પાર્ક માં બેસી રહેતા, ક્યારેક રિવર ફ્રંટ ના ગાર્ડન માં વોકિંગ માટે સાથે જતાં તો ક્યારેક નર્મદા કેનાલ ના કિનારે આવેલી રિવર સાઇડ રેસ્ટોરન્ટ માં કેન્ડલ લાઇટ ડિનર માટે લઈ જતો.

નૈયા ની પોતાના ભાવિ પતિ ને લઈ ને સેવેલી દરેક અપેક્ષાઓ આજે વિશેષ પૂરી કરી રહ્યો હતો. નૈયા વિશેષના પ્રેમરૂપી સાગર માં હિલોળા લઈ રહી હતી. નૈયા ને હવે જલ્દી થી વિશેષ ની જીવનસંગિની બની જવું હતું. બંને ની જોડી પણ બહુ જ સરસ લાગતી હતી. નૈયા ખૂબ જ ખુશ હતી. વિશેષ એ પોતાની જિંદગી નો એક ભાગ છે એ વાત વારે વારે નૈયા ના હ્રદય ના ધબકારાને પ્રવેગ આપી જતી હતી.

સમય પાણી ની માફક વહી ગયો. આખરે નૈયા એ આતુરતા પૂર્વક જોયેલા એ દિવસ નો અંત આવી ગયો અને સગાઈ બાદ થોડા જ અરસા માં નૈયા અને વિશેષ ના ધામધૂમ થી લગ્ન લેવાઈ ગયા. હનીમૂન માટે બંને શિમલા કુલું મનાલી જઈ ને જીવન ની અમુલ્ય પળો નું ભાથું બાંધી આવ્યા.

બંને નો એકબીજા પ્રત્યેનો પ્રેમ વધુ પ્રગાઢ થઈ રહ્યો હતો. હનીમૂન થી આવતાં જ નૈયા વિશેષ સાથેના જીવન સહચર્ય માં જાણે ખોવાઈ ગઈ. વિશેષ પોતાના વચન પ્રમાણે નૈયા ની વિશેષ કાળજી લેતો. સવારે ઉઠતાં જ બધા કામો માં નૈયા ને સાથ આપતો. સાંજે જેવો હોસ્પિટલ થી આવે કે તુરંત જ ડાઇનિંગ ટેબલ પર નૈયા ને પોતાના હાથ થી જમાડતો.

નૈયા ને નોવેલ વાંચવાનો ખૂબ શોખ હતો એ વાત વિશેષ જાણતો હતો ને ખાસ ક્રોસવર્ડ ની બૂક ની શોપ માંથી નૈયા માટે દુનિયાભર ની રોમાંટિક નોવેલ ની બૂક લાવી ને રાખતો. રાત પડતાં જ બેડરૂમ માં નૈયા ને પોતાના ખોળાં માં સુવડાવી ને નોવેલ વાંચી સાંભળાવતો ને નૈયા સાંભળતા સાંભળતા વિશેષ નો હાથ હાથ માં લઈ ને ગાઢ નિદ્રા માં સરી પડતી.

વિશેષ એ પોતાના હ્રદય માં રહેલો સંપૂર્ણ પ્રેમ નૈયા પર ઠાલવી દીધો હતો. નૈયા પણ પોતાને ખૂબ નસીબદાર માનતી ને ભગવાન નો અંતઃકરણ પૂર્વક આભાર માનતી. વિશેષ હોસ્પિટલ થી ક્યારેક સમયસર આવી જતો તો ક્યારેક તેને આવવા માં મોડુ થતું, બહાર ગેલેરી માં ઊભા ઊભા નૈયા વિશેષ ની રાહ જોતી.

આજે નૈયા અને વિશેષ ના લગ્ન ની પ્રથમ લગ્નતિથી હતી. નૈયા આજે સાજ શણગાર સાથે વિશેષ ની વિશેષ રાહ જોતી જ હતી કે એના ફોન પર કોઈ નો ફોન આવ્યો. સામેવાળી વ્યક્તિ ની વાત જેમ જેમ આગળ વધતી હતી એમ એમ નૈયા ના ચહેરા પર દુખ અને હદ પાર નો ગુસ્સો પોતાની ભાત પાડી રહ્યો હતો, વાત માન્ય માં જ નહોતી આવતી એટલે વાત ની ખરાઈ કરવા તુરંત જ વિશેષ ને કોલ લગાવ્યો અને પૂછી લીધું. હજુ વિશેષ કઈ પણ સમજાવે એ પહેલા તો એ ફોન હાથ લઈ ને નીચે ફસડાઈ પડી ને ચોંધાર આંસુની ધારા ઓ વહી નીકળી. નૈયા ના મન માં એક જ સવાલ હતો.

“મારા જોડે આટલી મોટી છેતરપિંડી ?”

નૈયા ના બેડરૂમ ના દરવાજે ઉચાટ મને ઉભેલાં નૈયા ના મમ્મી-પપ્પા ની કાકલૂદી ભરી સમજાવટ ના અંતે નૈયા એ દરવાજો ખોલ્યો. દરવાજો ખોલતાં જ નૈયા એના પપ્પા ના રડતાં રડતાં ભેટી પડી.
“મમ્મી પપ્પા, તમને ખબર હતી છતાં, તમે મને એકવાર પણ કેમ ના જણાવ્યુ?” નૈયા ના ગુસ્સો ઓગળી ચૂક્યો હતો પણ અશ્રુધારા નો ધોધ હજુ અકબંધ હતો.

“પણ બેટા શું થયું ? જરા વિસ્તૃત પૂર્વક જણાવીશ?” ઉચાટ સ્વર સાથે નૈયા ની મમ્મી એ નૈયા ના માથા પર હાથ ફેરવતાં ફેરવતાં કહ્યું.
“મમ્મી, આજે ગામડે થી મારી કાકી સાસુ નો ફોન આવ્યો હતો, એમને જણાવ્યુ કે હવે વિશેષ એની દીકરી ને મળવા ગામડે આવે તો બેટા મારી ડાયાબિટીસ ની દવાઓ મોકલવાનું ભૂલતી નહીં. જ્યારે મેં વિસ્તાર પૂર્વક એમને પૂછ્યું તો એમણે જણાવ્યુ કે છેલ્લા દોઢ વર્ષ થી આમ જ વિશેષ એની દીકરી ને મળવા નિયમિત ગામડે જાય છે.

વાત માનવમાં ના આવી એટલે મે વિશેષ ને જ પછી પૂછી લીધું તો વાત સાચી નીકળી. મમ્મી પપ્પા તમે પણ આ વાત જાણતાં જ હશો, છતાં તમે મને કેમ એકવાર પણ ના જણાવ્યું? એક બીજવર સાથે મારા લગ્ન કરાવ્યાં?” નૈયા ના શબ્દો માં રોષ અને ગ્લાનિ નું મિશ્રણ ટપકી રહ્યું હતું.

“હા બેટા અમે બધુ જ જાણતાં હતા, પણ એ પહેલાં તું અમને એકવાત જણાવીશ ? વિશેષ ના પ્રેમ માં કોઈ ખોટ છે? કોઈ વાત ની કમી છે ? શું એ તને કોઈ વાતે દુખ આપે છે? તું અત્યારે વિશેષ સાથે ખુશ નથી? હકીકત તો એ છે કે તને વિશેષ અનહદ પ્રેમ કરે છે, હું સાચું કહું છું કે ખોટું ?” નૈયા ની મમ્મી કોઈ વાત સમજાવવા માટે જાણે નૈયા ને તૈયાર કરી હતી.

“સાચું મમ્મી, તદ્દન સાચું. વિશેષ મને પાંપણો પર બેસાડી ને રાખે છે. વિશેષ ના પ્રેમ માં કોઈ વાત ની ખોટ નથી, પરંતુ એના એક વાર લગ્ન થઈ ગયા છે અને એને એક દીકરી પણ છે એ વાત તો આમ છુપાવીને તો લગ્ન ના થાય ને! વિશેષ એ મારો વિશ્વાશ તોડ્યો છે. કોઈ પણ સંબંધની ઇમારત પ્રેમ અને વિશ્વાસ ના પાયા ટકી શકે.” નૈયા પોતાની વાત ભીના સ્વરે ભારપૂર્વક રજૂ કરી રહી હતી.

“બેટા, વિશેષ એ તારો કોઈ વિશ્વાશ નથી તોડ્યો, વિશેષ નો પ્રેમ અને વિશ્વાશ બંને અકબંધ જ છે.વિશેષ એ કોઈ વાત છૂપાવી નથી અને આ બધુ અમે બધા એ સાથે મળી ને જ નક્કી કર્યું હતું. ભગવાન નો લાખ આભાર કે અમને વિશેષ જેવો ખૂબ જ સમજુ અને તારા માટે ખૂબ જ પ્રેમાળ જમાઈ મળ્યો. વિશેષ એ કોઈ બીજવર નથી પણ તારી સાથે બીજીવાર લગ્ન કર્યા છે.” નૈયા ના પપ્પા હવે નૈયા ને માથા પર હાથ ફેરવી સાંત્વના આપી રહ્યા હતા.

“એટલે ? બીજીવાર લગ્ન ? પપ્પા તમે શું કહો છો ? હજુ આજે જ તો અમારી લગ્ન ની પહેલી લગ્નતિથી છે ” નૈયા ની બંને આંખોની કીકીઓ આશ્ચર્ય સાથે વિસ્તરી રહી હતી.

“ હા, બેટા બીજી વાર લગ્ન, આજ થી દોઢ વર્ષ પહેલાં તારો એક અકસ્માત થયો હતો અને એ અકસ્માત માં ભગવાન ની કૃપા થી તું બચી તો ગઈ તારા મગજ ને બહુ જ ગંભીર ઇજા થઈ હતી, અને એ સમયે તારા માનસપટ પર થી છેલ્લા 3 વર્ષ ની બધી જ યાદો ભૂંસાઈ ગઈ. ડોક્ટર એ કહ્યું કે તું શોર્ટ ટર્મ મેમરી લોસ નો ભોગ બની છે, ને કદાચ એ સમયગાળા ની યાદદાસ્ત સદાય માટે તારા માનસપટ માં આંકી નહીં શકાય.

ડોક્ટર એ કહ્યું કે જૂના લગ્ન ના ફોટો કે એવી કોઈપણ જૂની યાદગીરી ની બાબતો એ સમયે તારા મગજ ને વધુ તાણ આપી શકે છે તારી પરિસ્થિતી વધુ વણસી શકે એમ હતી, તું ત્યાં આવી ને અટકી ગઈ જ્યારે તારો કોલેજકાળ પૂરો થતાં જ એક અકસ્માત થયો હતો.

તું 3 વર્ષ ભૂતકાળ માં સરી પડી.” નૈયા ના પપ્પા ના સ્વર માં દુખ હતું.
“ બેટા, એ સમયે જો સૌથી વધુ દુખ થયું હોય તો એ વિશેષ હતો, કેમ કે એનો સંપૂર્ણ પ્રેમ તું ભૂલી ગઈ હતી, જાણે તારી જિંદગી માં વિશેષ નામનું કોઈ વ્યક્તિ જ નહોતું.” નૈયા ની મમ્મી એ નૈયા ના પપ્પા ની વાત માં સૂર પૂરાવી વાત આગળ વધારી.

નૈયા મૂક મને અને સુકાયેલા આંસું સાથે આખીય વાત સાંભળી રહી હતી.

“ બેટા, ત્યારે કોઈ વધારે રડ્યું હોય તો એ વિશેષ હતો, વિશેષ ડોક્ટર છે એટલે આખીય પરિસ્થિતી સમજી ગયો, અને ભીની આંખો એ એને બસ અમને એટલું જ કહ્યું કે તો શું થયું જો નૈયા મને અને મારા પ્રેમ ને ભૂલી ગઈ તો ? હું પપ્પા નવી યાદો બનાવી લઇશ, ફરીથી એટલો જ પ્રેમ કરીશ અને ફરીથી એના હ્રદય માં મારૂ સ્થાન મજબૂત બનાવી દઇશ, મમ્મી પપ્પા, હું નૈયા સાથે ફરી થી સગાઈ અને ફરી લગ્ન કરીશ.” નૈયા ના પપ્પા હવે મક્કમ મને નૈયા ના મન માં વાત ઉતારી રહી હતી.

“ બેટા, એટલે જ તો વિશેષ જેવા આવે કે વિશેષકુમાર વિશેષકુમાર એવું અમારા મુખ માંથી નીકળી પડતું હતું. બેટા વિશેષ એ ફરી તારા હ્રદય માં સ્થાન જમાવ્યું છે, બધુ જ પહેલાં જેવુ કર્યું, એક નવી શરૂઆત. જો બેટા આ તારા એવી જ રીતે થયેલા જૂના લગ્ન અને એજ શિમલા કુલું મનાલી ના હનીમૂન ના ફોટોગ્રાફ્સ.” નૈયા ની મમ્મી હવે ખુશ હતી.

નૈયા બધુ જ આશ્ચર્ય સાથે જોઈ રહી હતી.

“ ને બેટા તું જે વિશેષ ની દીકરી ની વાત કરે એ કોઈ બીજી નહી પણ તમારી જ દીકરી છે, નૈયા અને વિશેષ ની મોક્ષા. તારો અકસ્માત થયો ત્યારે એ 2 વર્ષ ની હતી. જો બેટા એની આંખો, નાક અને હોઠ બધુ જ તારા જેવુ છે.

પોતાના દાદા દાદીની છાયા માં ઉછરી રહેલી મોક્ષા ને અમે પણ નિયમિત મળવા ગામડે જઈ આવીએ છીએ. અને એ પણ એના નાના- નાની ને જોઈ ને એક જ સવાલ પૂછે છે કે મારી મમ્મી કરે આવશે? અમે બધા એ વિચાર્યું હતું કે યોગ્ય સમયે તને બધુ જ સાચું કહી દઇશું.” નૈયા ની મમ્મી એ મોક્ષા નો ફોટો નૈયા સમક્ષ ધર્યો કે તુરંત જ નૈયા એ ફોટો હાથ માં લઈ લીધો.

મોક્ષા નો ફોટો જોતાં જ નૈયા ની ભીતર રહેલી એક માં ની મમતા જાગી ગઈ.
“મમ્મી, મને કશું જ યાદ નથી આવતું, પણ મોક્ષા ને જોતાં જ એવું લાગે છે કે મારો અને વિશેષ નો જ અંશ છે. મમ્મી- પપ્પા મને જલ્દી થી મોક્ષા જોડે લઈ જાઓ.” હવે નૈયા ના અશ્રુઓ હર્ષાશ્રુ માં પરિવર્તિત થઈ ગયા હતા.

“બેટા, અમે વિશેષ ને અહી જ બોલાવી લીધા છે, એ નીચે તારી જ રાહ જોવે છે.” નૈયા ના પપ્પા ના અવાજ માં પણ હર્ષ છલકાઈ રહ્યો હતો.
વિશેષ ને જોતાં જ નૈયા ભેટી પડી.
મને માફ કરજો વિશેષ, મારા તમને બોલાયેલા શબ્દો માટે. આઇ લવ યૂ વિશેષ. મને જલ્દી થી મારી દીકરી જોડે લઈ જાઓ.”
“આઇ લવ યૂ ટૂ, નૈયા” બોલતાં જ સ્ટાર્ટ થયેલી કાર સીધી વિશેષ ના ગામડે આવી ને અટકી.

મોક્ષા તો એની મમ્મી ને જોતાં જ “મમ્મી, મમ્મી કહી ખોળા માં સમાઈ ગઈ. મમ્મી તું આવી ગઈ ?મમ્મી તું કયાં ગઈ હતી ?”
“હા, બેટા મમ્મી આવી ગઈ અને હવે મમ્મી એની મોક્ષા ને છોડી ને ક્યાંય નહીં જાય.”

મોક્ષા એની મમ્મી ના ખોળા માં બેસી ને પોતાના મમ્મી પપ્પા ની પ્રથમ લગ્નતિથિ અને આમ જોવા જઈએ તો 5 મી લગ્નતિથિ ની કેક કાપી રહી હતી.

“વિશ્વની સૌથી કદરૂપી મહિલા”ની અચંબિત કરી દેનાર પ્રેરણાદાયી સત્યકહાની

jentilal.com

આટલી વસ્તુઓ ક્યારેય સાથે ન ખાવી, નહિતર થશે આવા નુકસાન

jentilal.com

હું ખરાબ ન લગાડું એટલે તારે સારું નહીં લગાડવાનું?

jentilal.com

FollowShare

Toggle Dock

જ્યોતી 

“હેલો, જ્યોતિ..કેમ છો ? તારું ખાસ કામ છે. આજે દિલ ખોલીને તારી સાથે વાત કરવી છે.પપ્પાની તબિયત બગડતી જાય છે. કંઈ કહી ન શકાય કે કેટલો સમય કાઢશે…ક્યારેક તો લાગે છે કે છૂટી જાય તો સારું…ખુબ રિબાય છે…એમાય આ છેલ્લા ૪ વર્ષની એમની પીડાએ તો હદ પાર કરી છે…મને દીકરી થઇ ને પણ હવે એમ થાય છે કે ભગવાન એને તું ઉઠાવી લે..હવે છુટકારો આપ…ક્યારેક લાગે છે કે ..કૈક એવું છે કે એમનો જીવ અટકી રહ્યો છે……….”

જ્યોતિ શાંતિથી સાંભળી રહી હતી..એની સૌથી જૂની ને પ્રિય મિત્ર સપનાનો ફોન હતો.

ફોન પર તો સપનાને સાંત્વના આપી પણ એને પોતાને શું થયું ?????

“જીવ અટકી રહ્યો છે..” જ્યોતિના મગજમાંથી ખસતું જ ન હતું…..

કેટકેટલી કોશિશ કરી પણ,… હવે તો… એ બાળપણના દિવસો આંખ સામે તરવરવા લાગ્યા…સ્કૂલ ચાલુ હોય ત્યારે તો ખાસ સમય ન મળે પણ, વેકેશન ચાલુ થતા જ બંને બહેનપણીઓ આખો દિવસ સાથે ને સાથે પસાર કરતી…બંનેના શોખ ને ઉછેરમાં આસમાન-જમીન નું અંતર પણ દિલથી તો જાણે બંને જોડિયા બહેનો જ..

ભૂતકાળ ના દિવસો એના માનસપટ પર પ્રભુત્વ જમાવવા લાગ્યા…

“જ્યોતિ, હું તો કાલે ભરૂચ જઈશ..ને ૧૫ દિવસ પછી આવીશ..તું મારા વિના શું કરીશ ?..અરે હા.. પપ્પા ને કાકા આવવાના નથી. તું એમનું ધ્યાન રાખજે હો..ખાસ તો પપ્પા જમવા બેસે ત્યારે એમને પીરસવા આવી જજે…તું તો જાણે જ છે કે પપ્પા કેવો ગુસ્સો કરે..કંઈ થયું તો મમ્મીને બીજીવાર ક્યાંય જવા નહિ દે…સંભાળી લેજે હો..”…….૯ વર્ષની ઉમર..ને કેવી પાકટ વાતો..!!!

બધા જ એવું કહેતા કે એના પપ્પાના સ્વભાવને લીધે સપના ઉમર કરતા જલ્દી મોટી થતી જાય છે….

“તું તારે જા….હું કાકાનું ધ્યાન રાખીશ….પણ તું મને રોજ યાદ કરજે હો..મને તારા વિના ગમશે નહિ…”….જ્યોતિ એના શબ્દો યાદ કરી રહી….ને અચાનક એનો ચહેરો લાલઘૂમ થઈ ગયો…આખું શરીર ગુસ્સાથી કંપવા લાગ્યું….યાદોના વમળમાં ફસાવા લાગી….

સપના ને એના કુટુંબીજન ગયા ત્યારથી એના પપ્પા અને કાકાને સમયસર પીરસી ને જમાડવાની જવાબદારી જ્યોતિના માથે આવી…શરુ ના ૧-૨ દિવસ તો બંને જ્યોતિના ઘરે જ જમવા આવે…પણ પછી સપનાના કાકાને પણ ધંધાના કામે બહારગામ જવાનું થયું…ને એના પપ્પાનો કોઈ સમય નક્કી નહિ… એટલે રાતે ટીફીન લઇને જ્યોતિએ એમના જ ઘરે જઈ ને પીરસી ને જમાડી આવવાનું નક્કી થયું.

જ્યોતિ રમણકાકાની થાળી પીરસી રહી હતી ને કાકાએ એને પકડી ને ખોળામાં બેસાડી..ને માથે હાથ મૂકી વ્હાલ કરવા લાગ્યા…જ્યોતિને ખુબ જ અજુગતું લાગ્યું.. એણે ક્યારેય સપનાને પણ રમણકાકાના ખોળામાં બેસતા જોઈ ન હતી…એ તરત સરકી ગઈ ને સજાગ થઇ જલ્દીથી રમણકાકા જમી લે એની રાહ જોવા લાગી…પછી ઘરે જતી હતી ત્યાં કાકાએ બુમ પાડી કહ્યું કે,… “કાલે ફરી આ જ સમયે ટીફીન લાવજે…ને સ્કુલનું લેશન હોય તો એ પણ લઈને આવજે..  અહી બેસીને કરજે…” વળી, જ્યોતિના ઘરે ફોન કરીને પણ કહ્યું કે, “જ્યોતિ ખૂબ ડાહી ને હોશિયાર છે…”

જ્યોતિ ઘરે પહોચી ત્યારે તો એના પપ્પા ખૂબ ખુશ હતા કે દીકરીના વખાણ થઇ રહ્યા છે.

આજે પાંચમો દિવસ હતો…આજે કોણ જાણે..જ્યોતિને સપના ખૂબ યાદ આવતી હતી..પહેલી જ વાર બંને બહેનપણી આટલા લાંબા સમય માટે છૂટી પડી હતી…રમણકાકાની  થાળી પીરસતા-પીરસતા જ્યોતિ ડૂસકે ચડી….કાકાએ એને ખોળામાં ખેચી લીધી ને માથે હાથ ફેરવવા લાગ્યા..

અચાનક એ હાથ હવે તો નીચે ને પછી તો સાથળ સુધી પહોચવા લાગ્યો…જ્યોતિ એક અજીબ ગૂંગળામણ અનુભવવા લાગી…ને એકદમ ધક્કો મારી ને ખોળામાંથી ઉભી થઇ ભાગતી ભાગતી ઘરે પહોચી….

સાવ કાચી ઉમર…૯ વર્ષ..કશી જ સમજ પડતી ન હતી…માત્ર એટલું જાણતી હતી કે કૈક ગમતું નથી…વિચિત્ર છે…રાત્રે એણે મમ્મીને કહેવાની કોશિશ કરી…પણ, વ્યર્થ…..શું કહેવું ?…કંઈ સમજાય તો ને ??!!

છટ્ઠો દિવસ….આજે જ્યોતિ ને સપનાના ઘરે જવાની સહેજેય ઈચ્છા ન હતી…મમ્મી-પપ્પાએ પરાણે મોકલી હતી….ખુબ સજાગ હતી…જલ્દીથી રમણકાકાને જમાડીને ઘરે પછી ફરી રહી હતી ને…. એના કાને કોઈની વાતચીત ના શબ્દો…”ઈ X X Xના ને તો જોરની લાત જ દેવી’તી ને સાલો પેશાબ કરતા’ય ભૂલી જાત….”……….કંઈ સમજાયું નહિ….એટલે ઘરે આવી ને તરત એણે પપ્પા ને પૂછ્યું કે, “….. આનો મતલબ શું ?”…..ને એના ગાલે એક જોરદાર…………ગાલ લાલઘુમ થઇ ગયો..રડતી રડતી સુવા જતી રહી..પણ, ઊંઘ આવે ?…….વિચારતી રહી કે, ” …….એનો અર્થ શું ?”….સવારે સમય મળતા મમ્મી ને પૂછ્યું…જાણે બીજો ગાલ માં ની મહોર ની જ રાહ જોતો હોય…..!!!!………………..ખુબ રડી…કોને પૂછું ?..એવું તે શું છે ?…..વિચાર મગજમાં એવા તો ઘુમવા લાગ્યા..ને પાછો એમાં માં-બાપનો માર….શરીર તપવા લાગ્યું…પણ જે થયું એ સારું થયું…..૪ દિવસ ટીફીન લઇ રમણકાકા પાસે ..માંથી  છુટ્ટી મળી…

આજે સાવ સારું હોય, ફરી મમ્મીની હાકલ પડી કે…”ટીફીન તૈયાર છે…જલ્દી જમી લે ને જા…”

કોણ જાણે કેમ જ્યોતિને રમણકાકા નાનપણથી જ ગમતા નહિ…પણ, સરોજકાકી ખુબ પ્રેમાળ એટલે એ હોશે હોંશે સપનાના ઘરે જતી.

આજે તો નક્કી કરી ને જ નીકળી હતી કે કાકા જમી લે કે તરત પાછી…પણ, આજે રમણકાકાને જમવાની કોઈ ઉતાવળ જ ન હતી..એ તો જ્યોતિ સાથે સ્કુલની વાતો કરવા લાગ્યા..ને, અચાનક જ્યોતિને ખેચી લીધી..ને લુંગી ઊતારી બાજુમાં ફેંકી..જ્યોતિ આ બીહામણી આકૃતિ જોઈને સૂન્ન થઇ ગઈ…કંઈ વિચારે એ પહેલા તો ..રમણ(કાકા ??) એ એનું ફ્રોક ખેચી નાખ્યું…જ્યોતિ ધ્રુજવા લાગી…”શું કરવું ?”……..કંઈ સમજાય તો ને… ??!! ………ને અચાનક એના કાને પડઘો ગુંજી ગયો….”ઈ X X Xના ને તો જોરની લાત જ દેવી’તી ને સાલો પેશાબ કરતા’ય ભૂલી જાત….”………..પૂરી તાકાત લગાવીને લાત મારી…ને, “સાલીઇઇઇઇ  ઇ ….” ની ચીસ સંભળાઈ…

ભાગતી-હાંફતી જ્યોતિ ઘરે પહોચી…ને એના હાલહવાલ જોઈ પપ્પાએ ગાલ પર જોરથી એક…”ફ્રોક ફાટેલું છે તો સમજાતું નથી કે બીજું પહેરીને જઈએ..”……….શું કહેવું ?…કોને કહેવું ?…આ બધું શું થઇ રહ્યું છે ?….બાળમાનસ BUSY BUSY ..થઇ ગયું…..એટલું તો જરૂરથી સમજી કે…કોઈ રાક્ષસથી બચવું હોય તો ક્યાં ને કેવી રીતે લાત મારવી…..કોઈ મદદ કરશે નહિ..પોતાની જાતનું રક્ષણ જાતે જ કરવું પડશે….

સપના ને એનું કુટુંબ ભરૂચથી પાછું આવી ગયું..પણ હવે જ્યોતિને બહાના બનાવતા આવડી ગયું છે…સપનાના ઘરે કામ સિવાય જતી જ નથી…

જ્યોતિ મક્કમ બની ગઈ છે…જ્યાં જવું હોય ત્યાં જ જાય ને જેમ કરવું હોય એમ જ કરે…કોઈ ના મારની એને અસર થતી જ નથી…

સમય પસાર થવા લાગ્યો…જ્યોતિ હવે યૂવાન બની રહી છે…

અચાનક એક દિવસ રમણ(કાકા) ભટકાઈ ગયા…”અલી તું તો ફટાકો લાગે છે ને…મારો હાથ ફરે પછી શું થાય…?? હા હા હાહ હા………………” જ્યોતિ હચમચી ગઈ…પણ હવે એ ડરી નહિ…એની આંખો આગ વરસી રહી…”જે બોલવું હોય તે બોલી લે…પણ મને તું પામી નહિ શકે…ને યાદ રાખ..તું કદી શાંતિથી મરી નહિ શકે…..મૌત માટે ભીખ માંગતો રહીશ…ત્યારે હું પણ આવું જ અટ્ટહાસ્ય કરીશ….મારી ઈચ્છા વિરુદ્ધ યમરાજ પણ…………”

એક સમયે તો જ્યોતિ એ વિચાર્યું કે આ રમણને ખુલ્લો પાડી દે..પણ, એની સપના…..એના પર શું વીતશે ?..કાકીનો શું વાંક…??….સમાજ મને કેવી નજરે જોશે ????…..ને આ રમણ રાક્ષસ બચી ગયો….

જ્યોતિ આખી રાત યાદોના વમળોમાં ફસાતી રહી….સવાર ક્યા પડી ગઈ એ ખબર જ ન પડી…

મન મનાવીને એણે સપનાને ફોન કર્યો…”હવે તબિયત કેવી છે ?”

“જ્યોતિ, પપ્પાની તબિયત તો એવી જ છે..પણ, ફરી એ જ કહીશ કે કૈક છે..એ ચોક્કસ..ડોક્ટરે પણ આશા છોડી દીધી છે પણ, જીવ અટક્યો છે…ને મમ્મી પણ એવું બોલી કે… ‘એના કરમ નડે છે…’ …મને તો કંઈ સમજાતું જ નથી..મારાથી તો પપ્પાની હાલત જોવાતી જ નથી..હવે છૂટી જાય તો સારું…”..ને ડૂસકે ચડી…..જ્યોતિ શું જવાબ આપે ??????????????

જ્યોતિનું માથું ભમવા લાગ્યું…આંખો આગ વરસી રહી..”શું કરવું ?”……ને ત્યાં છાપા ઉપર નજર ફરી…क्षमा विरस्य भूषणम……

શું થયું….વર્ષોથી કોરીકટ આંખે આજ આંસુ…??!!!!!!!!!!!

ત્યાં તો ફોનની રીંગનો અવાજ….

“જ્યોતિ..શું કહું ???..દુઃખદ સમાચાર કે ખુશ ખબરી ???….પપ્પા છૂટી ગયા….”

-આરતી  પરીખ 

Previous Post

Next Post

ટીપ્પણી

Back to top

MobileDesktop

FollowShare

Toggle Dock

એક નાની પ્રેમ કહાની 

 

“I love you, Anjali” અયાને ટાઈપ કર્યું.પણ send કરતા પહેલા એ અટક્યો… અયાન મુંજાવણમાં હતો…

”મારે તેની પરીક્ષા પુરી થવાની રાહ જોવી જોઈએ. મારે તેની પરીક્ષા બગાડવી નથી. ” અયાને નક્કી કર્યું કે હું તેની સાથે આ બાબતે પછી વાત કરીશ. અને તેણે પેલો message એમ નો એમ જ છોડી દીધો. .
બીજા દિવસે અયાન અને અંજલી કોલેજે મળ્યા. અયાનની પરીક્ષાનો સમય થઈ ગયો હતો. તે ઉતાવળમાં હતો. તેણે કહ્યું,“અંજલી મારો ફોન મારી બેગમાં જ રહી ગયો છે.તે તું તારી પાસે રાખજે. હું પરીક્ષા પછી લઈ લઈશ.”

અંજલી તેનો મોબાઈલ-ફોન જોવા લાગી. અચાનક તેનું ધ્યાન અયાને લખેલા “I love you, Anjali” પર ગયું.

“ઓહ અયાન! મને ખબર જ હતી કે તું મને ચાહે છે. પણ તું થોડો અસમંજસમાં છે !” પછી અંજલી માર્મિક હસી અને તેણે પોતે જ આ મેસેજ send કરી અને ડીલીટ કરી દીધો.
“અયાન, તારો ફોન… અને તું મને કાલની એગ્ઝામનું પ્રેક્ટિકલ લિસ્ટ મોકલ. મે હજી સુધી કંઈ જ નથી કર્યું”

અયાને લિસ્ટ મોકલ્યું. અંજલી પોતાના ફોનમાં મેસેજ ચેક કર્યો અને અયાનનો મેસેજ જોયો. “આ બધું શું છે અયાન!”, તે ગુસ્સાથી બોલી. “મને પરીક્ષા પછી મળજે !!!”

પછીના ત્રણ કલાક અયાન માટે બહુ જ મુશ્કેલ રહ્યા. તેણે ઘણું વિચાર્યું. પણ તેને સમજતું ન હતું કે તેણે આ મેસેજ ક્યારે send કર્યો. તે લગભગ રડવા જેવો થઈ ગયો અને તેણે જુઠ્ઠું બોલવાનું નક્કી કરી લીધું.
“અંજલી, આઈ એમ સોરી! પણ સાચે મને આના વિશે કંઈ જ ખબર નથી.મે તો તને માત્ર પ્રેક્ટિલ લિસ્ટ મોકલેલું. આ મારા કોઈ મિત્રની મને પજવવા માટે કરેલી ગમ્મત લાગે છે.”

“તો શું તુ મને પસંદ નથી કરતો? શું તને લાગે છે કે હું મુર્ખ છું! તારા ફોન માંથી કોન મને મેસેજ મોકલે? એવું પણ બને ને કે તે આ મેસેજ type કરી ને રાખ્યો હોય અને કોઇ એ તારો આવો મેસેજ જોઈને મને મોકલી દીધો હોય. મને જવાબ આપ મારા સિવાય કોને કોને તારો પાસવર્ડ ખબર હતી?”

“તારા સિવાય કોઈને ખબર ન હતી. પણ સાચે હું ખોટું નથી બોલતો.” અયાન એકદમ મુંજયો.

અંજલી એ હસીને જવાબ આપ્યો,“ અરે પાગલ એ બધું મેજ કર્યું છે. I love you too!”

Previous Post

View more

પ્રેમ ની મહાનતા 


ઘણા વખત પહેલાંની વાત છે.એક અતિ સુંદર ટાપુ પર બધી લાગણીઓ અને ગુણો સરસ મજાનાં ઘર બનાવીને રહેતાં હતાં. સુંદરતા, આનંદ, ઉદાસીનતા વગેરે એકબીજાની બાજુ બાજુમાં રહેતાં હતાં.એ બધાથી દૂર સાવ છેવાડાના ઘરમાં પ્રેમ રહેતો હતો.એક દિવસ સવારે એક પરીએ આવીને બધા ટાપુવાસીઓને કહ્યું કે તે દિવસે સાંજસુધીમાં ટાપુ ડૂબી જશે. દરિયાને તળિયે બેસી જશે.

બધી જ લાગણીઓ તેમ જ ગુણોએ પોતપોતાની હોડીઓ લઈને ટાપુ પરથ…ી પ્રયાણ શરૂ કરી દીધું. ફક્ત પ્રેમ શાંતિથી આંટા મારતો હતો.જાણે એને જવાની કોઈ જ ઉતાવળ ન હોય એમ એ ફરતો હતો. બધાંને નવાઈ લાગી. પણ સૌ પોતપોતાની રીતે ભાગવાની પેરવીમાં હતાં. એટલે પ્રેમની પંચાત કરવા કોણ બેસે ? હકીકતમાં પ્રેમને આ ટાપુ પર ખૂબ જ વહાલ હતું. એ છેલ્લી ક્ષણ સુધી ટાપુની જોડે રહેવા માંગતો હતો…

જેમ જેમ સાંજ પડવા લાગી તેમ તેમ ધીમે ધીમે ટાપુ પાણીમાં ડૂબવા લાગ્યો. પ્રેમે ટાપુને ખૂબ જ વહાલ કર્યું. એનીજમીનના કણે કણને એણે વહાલથી નવડાવી દીધો. આખો ટાપુ પ્રેમ પ્રેમ થઈ ગયો. હવે પાણી વધવા લાગ્યું. જ્યારે પ્રેમના ઘૂંટણ પાણીમાં ડૂબવા લાગ્યા ત્યારે એને થયું કે હવે ટાપુ છોડીને જવાનો સમય આવી ગયો છે. પણ પ્રેમ પાસે તો હોડી પણ નહોતી. મદદ માટે બૂમ પાડવીતો કોને પાડવી ? બસ, તે જ વખતે ત્યાંથી સમૃદ્ધિની હોડી નીકળી. પ્રેમે પૂછ્યું કે, ‘બહેન સમૃદ્ધિ !તું મને તારી હોડીમાં જોડે લઈ જઈશ ? નહીંતર હમણાં જ હું ડૂબી જઈશ….’

સમૃદ્ધિએ પોતાની હોડીમાં એક નજર નાખીને કહ્યું કે, ‘માફ કરજો પ્રેમ ! મારી આખી હોડી સોના, ચાંદી તેમજ હીરાઝવેરાતથી ભરેલી છે. એમાં તારા માટે ક્યાંય જગ્યા જ નથી !’ આટલું કહીને પ્રેમ તરફ બીજી નજર પણ નાખ્યા વિના સમૃદ્ધિ ચાલી ગઈ.એની પાછળ પાછળ હોડી લઈને આવતી સુંદરતાને હાથ હલાવીને પ્રેમે જોરથી બૂમ પાડી, ‘હે સુંદરતા ! તું મને તારી હોડીમાં લઈ જઈશ ?’ પોતાની જાત પર અને પોતાની હોડી પર મગરૂર એવી સુંદરતાએ કહ્યું, ‘માફ કરજે પ્રેમ ! તું એટલો ભીનો છે કે મારી આ સુંદર હોડીને બગાડી નાખીશ. આમેય મને બધું સુંદર ચોખ્ખું જ ગમે છે તે તું પણ જાણે જ છે!!

મને આ રીતે મારી જાતને કે હોડીને ભીની કરવામાં જરા પણ રસ નથી !’ અને એ પણ આગળ ચાલી ગઈ. પાણી હવે કેડ સમાણું થઈ ગયું હતું. ત્યાં જ પ્રેમે ઉદાસીનતાની હોડીને પસાર થતી જોઈ.પ્રેમે બૂમ પાડી કે, ‘અરે ! ઉદાસીનતા, મને તારી જોડે લઈ લે. મહેરબાની કરીને મને બચાવી લે.’ પણ ઉદાસીનતા તો જડસુ હતી. એ કહે, ‘માફી માગું છું તારી ઓ પ્રેમ ! હું એટલી બધી ઉદાસ છું કે તું મને એકલી જ રહેવા દે !’ એ પણ જતી રહી.

View more